Hoe ver kan ik gaan…test 1-2-3

Vandaag maar liefst twee teamwandelingen gemaakt in de Mensinghe. Vanmorgen met een luisterende Pippa en vanavond met een niet luisterende Pippa. Ze mag dus van mij steeds los op het omsloten pad waarbij ik goed zicht heb op het eind. Het enige wat hier komt zijn wandelaars en de (fietsende) eigenaar van de paarden in het weiland naast het pad. Dus in mijn beleving is dit veilig. Zie ik vanavond in de verte de paardeneigenaar aan komen fietsen. Ver weg – dus alle tijd om alles te verzamelen, dacht ik nog. Amy, Rebel en Noya teruggeroepen naar de buggy en op lie down gelegd maar het minimonster had daarbij zoiets van mij niet gezien hier. Toedels. Nou ga ik beslist niet achter een pup aan lopen vangen dus omgedraaid en toen kwam ze net zo keurig meegelopen als ik gehoopt had. Maar ook weer niet zo dicht in mijn buurt dat ik haar tuighandvat even kon grijpen… Weer omgedraaid en dan het beste er maar van hopen. Pippa loopt dus erg graag in de buurt van Amy (die van de feesten en de partijen is) en die kan ik uitstekend sturen op stem maar ik had even niet op meneer gerekend. Hij komt aanfietsen en grijpt al fietsend in 1 beweging Pippa en stopt terwijl hij pupsel stil aan het tuig omhoog houdt zodat ik haar over kan nemen. Het interesseert haar dus werkelijk niets….Ik ken meneer al tientallen jaren en van hem kan ik het prima hebben en hij is ook echt goed met en voor zijn paarden. Even een praatje gemaakt met Pippa op mijn arm, haar vervolgens aangelijnd en direct weer los laten lopen. Deze keer dus met lijn achter haar aan. Volgende wandeling dus in ieder geval 1 van de 5 fluiten mee die ik in het bezit heb en de beloningsbrokjes niet meer in de auto laten liggen.

Verder heeft ze het springen helemaal ontdekt: tegen mij op, tegen het aanrecht en tegen de eetkamertafel. Springen in de lucht met 4 poten tegelijk: vooral als ze net een oefeningenronde heeft gedaan en ik Goed Gedaan! zeg ter afsluiting. Werk aan de winkel dus. Maar hé, het bijten in mij is al een paar dagen zo goed als gedaan.

Ook denkt Pippa dat het een heel goed idee is om de leidinggevende uit te dagen als zij in de keuken haar dolle minuten heeft. Dus tegen het scheidingshek richting kamer aan gaan staan en keihard blaffen richting Noya. En dan maakt Noya die speciale buikgrom die ze reserveert voor puppy’s en die absoluut betekent dat ze te ver gaan.. Dus ik maar weer afleiden, afleiden, afleiden. In de ogen van Noya verdien ik vast niet al te veel punten als Pippa vervolgens met de volle waterbak aan de haal gaat. Ook in de auto zit ze nu naast Noya en dan mag ze graag als een malle haar poten over het scheidingshek halen. En dan wordt ze totaal genegeerd door de grande dame…. Zo veel effectiever dan mijn Nee. Hier kan ik echt jaloers op zijn. En ondertussen loopt Pippa Noya bij iedere losloopwandeling te kopiëren: Noya een stokje in de bek-Pippa een stokje in de bek, Noya snuffelen-Pippa snuffelen.

Ook is vandaag de nieuwe grote bench geleverd. Doordat Pippa de verzinkte bench in gebruik had, had ik geen reserve meer voor een zieke hond. Dat heeft me dus laatst een stoffen bench gekost toen Amy zo ziek was. Deze nieuwe bench is (nog) een tikje aan de grote kant maar dat zien we maar als een plus. De kunststof bodemplaat is in ieder geval een stuk geluidsarmer bij Pippa d’r vreugdedansjes bij het wakker worden..