In alle vroegte in onze wijk op pad gegaan met twee BC’s, Cairn en Pippa in de buggy. Op dit tijdstip (6.30) wordt Darius liever niet gewekt en blijft hij ook liever thuis. Dat doen wij dan ook vaak-dan gaat hij pas mee bij wandeling 2. Vlakbij ons huis is een parkachtig stukje waar veel hondeneigenaren met hun viervoeter wandelen (ook vaak los). Nu komen wij vanmorgen over de brug gelopen, richting parkje en treffen wij een Belgische herder met zijn eigenaar. Die hond loopt nagenoeg altijd los en ik kies als ik dat zie, altijd de andere kant van de weg. De eigenaar krijgt ons in het vizier en roept zijn hond terug. Maar deze reu schiet grommend de weg over met de lippen hoog opgetrokken. Recht op ons af. Indrukwekkend kan ik je zeggen en mijn hart zakte gewoon naar mijn tenen.
Hierop laat ik dus drie lijnen los om mijn honden de kans te geven een veilig heenkomen te zoeken en om de enige die dit op kan lossen (Rebel) vrij baan te geven. Buggy schuin op straat gezet om Pippa uit de aanstorming te houden. Rebel doet direct waar ie goed in is: hij gaat waanzinnig uit zijn plaat en jaagt de herder terug naar de overkant van de straat. Amy loopt met hem mee en kijkt toe. Pippa hangt aan de buitenkant van de buggy om niets te hoeven missen en kiepert vervolgens met buggy en al om. Chaos all over the place.
Pupsel van straat geplukt en veiliger geparkeerd en dan maar proberen Rebel terug te krijgen. Inmiddels heeft de eigenaar van de herder, de riem van Rebel vast en schreeuwt tegen zijn eigen hond dat ie bij hem moet komen. Dat doet ie niet. Duh! Meneer houdt Rebel vervolgens omhoog – gelukkig draagt ie een tuig – maar dit is een nog dommere aktie….Rebel is nu helemaal woest! Hij blijft hysterisch grommen naar de herder die nu wel heel onderdanig over de grond kruipt richting baas. Ik zeg meermaals tegen die man: wacht nou even tot ik mijn Cairn terug heb. Wat doet die eigenaar? Schopt Rebel onder zijn kont minstens een halve meter de lucht in! Ik grijp Rebel maar gewoon van hem af en zeg tegen Amy dat ze terug naar de buggy moet. Mevrouw gaat vervolgens netjes zitten wachten bij de weg tot ik haar zeg dat ze over mag steken…Bij de buggy staat Noya kalm te wachten naast Pippa.
Rebel loopt behoorlijk kreupel dus ik begin direct te zoeken naar mogelijke bijtwonden. Zie ik vanuit mijn ooghoek die vent zijn hond aan zijn metalen slipketting meesleuren en van ons weglopen. Hem net zo lang nageschreeuwd tot ie zich omdraaide en vroeg: “alles goed met u?”. Hem bedankt voor het navragen en aangegeven dat het met mij goed gaat maar dat ik wel heel erg geschrokken ben. En dat ik dit heel erg vervelend vind met name voor mijn pupje.. Loopt ie gewoon van me weg… Een tijdje op de stoep gezeten met het hele team; Rebel bedankt voor zijn actie. Geen getuigen op dit tijdstip dus een aangifte lijkt volkomen zinloos.
Bij thuiskomst de dierenartspraktijk gebeld en uitgelegd wat er gebeurd is. Kan ik tegen de avond wel langskomen… Bij het arme meisje er doorgedrukt dat ze overleg ging plegen met de dierenarts. Daar kwam uit naar voren dat ik Rebel even goed in de gaten moest houden, hij mocht niet suffig worden en verminderde eetlust mocht ook niet. In dat geval moest ik gelijk bellen. Een avondafspraak was inderdaad niet echt zinvol.
Rebel was de rest van de dag tamelijk rustig en bij de avondwandeling wilde hij op de terugweg persé in de buggy. Pippa had daarmee mazzel want die mocht er dus bijna een kwartier naast lopen met de rest. Rebel is de hele dag niet op het hondenbed gesprongen en lag in plaats daarvan onder de eettafel.
Trots op mijn lieve mannetje en vraag me toch wel af wat Amy nu in vredesnaam midden in de vuurlinie te zoeken heeft.
Bende van ellende 
Plaats een reactie