Uitje Welkoop

En dan heb je vandaag een hele werkwillige hond die de rondjes netjes met een slappe lijn meeloopt. Daar even zo ontzettend lekker van genoten… En niet dat er geen afleiding was ;).

Vanmiddag even kort getraind met de loopplank voor de auto. Daar loopt Pippa nu dagelijks even overheen om te wennen en aan het einde van de training loopt ze ook naar boven in de auto zelf. De aluminium schuifplank is aangeschaft vanwege zware Noya maar bevalt voor de andere teamleden ook heel goed. Ik til geen natte honden meer in de auto; ze lopen zelf.

Vanwege de warmte vandaag geen wandeling met het team in het losloopgebied. Rondjes in de wijk gelopen en dat kost twee teamleden (Noya en Amy) al de nodige moeite. En om vanavond toch nog iets uitdagends voor Pippa te kunnen doen, even een ritje naar de Welkoop gemaakt. Het meisje bij de kassa groet ons oprecht vrolijk en zegt: “ik vind haar steeds leuker worden!”. Pippa verderop in de winkel op de weegschaal gezet en met al het gekwispel en gekronkel van haar denk ik zo dat ze net geen 12 kilo is. Zakje gedroogde long uit het schap gehaald en weer richting kassa gelopen. Daar komt er net een dame binnen die gelijk mijn kant op komt en zegt: “is dat een ruwharige Vizsla??”. Ik in trainingsmodus met Pippa: “ja dat klopt maar wij lopen nu even door in verband met onze training”. Dus stuiterbal bij de kassa met mijn voet op de lijn en terwijl ik afreken vraagt het kassameisje: “mag ze weer een koekje?”. Op mijn bevestigende antwoord, duikt ze in de bus met kleine koekjes en zegt dan heel zeker tegen Pippa: ZIT. En het puppemonster gehoorzaamd direct en neemt vervolgens heel netjes het brokje aan van het meisje. Hetzelfde meisje dat een paar weken geleden nog doodsbang voor mijn hond was. De dame die het ras van mijn hond gelijk goed had, sluit achter mij aan en begint gelijk een heel gesprek. Of het ook een Quodian’s is misschien en dat Pippa wel heel erg veel haar heeft enz. En ze doet nogal enthousiast, wel leuk enthousiast hoor, maar als iemand anders zo doet, slaat dit nogal eens over op mijn fuifnummer dus ik schuif zo fatsoenlijk als maar mogelijk is richting uitgang. Pippa wacht uit zichzelf voor de automatische deuren en buiten krijg ik haar gelukkig weer direct in de contactmodus. Ze loopt keurig netjes met een slappe lijn mee naar de auto. (Gedroogde long in haar neus doet haar een tandje bij zetten.) In de autokennel gezet en daar is de dame weer; de Tesla naast mijn auto is de hare. Nu konden we eindelijk fatsoenlijk een gesprek voeren: zij hebben dus zelf 16 jaar lang een ruwharige Vizsla reu gehad. Gezellig even staan praten en bijzonder dat hun hond 4 jaar na zijn overlijden nog zo gemist wordt.