Crossen

In december loopt Amy mee in een canicross-wedstrijd. Waarschijnlijk haar laatste gezien haar leeftijd van 10 jaar, maar nu is ze nog superfit en heeft er nog erg veel plezier in. Omdat ik zelf niet met haar deelneem maar mijn bestie, moet er vooraf nog wel even een paar keer geoefend worden.

Omdat de race in de Nienoord gehouden wordt, trainen we daar ook en ik fiets mee in verband met loslopende honden. Voor Amy geldt dit als werk en dat neemt ze heel serieus. Zo is Amy; ook haar niet in de weg lopen als hond want dan snapt ze. Mijn fiets kan ik gebruiken om te voorkomen dat ze vol in de ankers moet.

En ja, voor dit gebied geldt een aanlijnplicht en daar heb ik in 10 jaar tijd maar één keer politie voor gesignaleerd (en toen had ik naast een loslopende Noya ook een kudde schapen bij me waardoor ik vrijstelling had). Maar gecontroleerd wordt hier amper en da’s dus helaas een vrijbrief voor velen. En ik ben echt niet tegen loslopende honden – ik ben tegen loslopende honden die niet onder appèl staan.

Lekker weertje vandaag en een hond die helemaal in wedstrijd-modus staat: al gillend bij de auto en op volle snelheid van start. Amy staat AAN. Oortjes mooi naar achter gericht om niets te missen en het hele stuk op volle snelheid met iemand die haar wèl bij kan houden. Droomscenario voor Amy.

En dan kom je ze weer tegen hoor:

Op een smal pad in het bos een meneer met twee loslopende kleine kefhondjes die gelukkig amper in de weg lopen. Amy kan ze gewoon negeren en hoeft amper snelheid in te houden.

Dan verderop op het breedste pad van het bos, zien twee dames met buggy en labradoodle ons aankomen. Da’s dus een hardloper in felgekleurde hardloopkleren, een hond met een oranje tuig en een oranje hardlooplijn, iemand op de fiets er naast, alles op snelheid en dan denk je: ik koppel mijn hond maar los van de lijn. Huh??!!?? Ik probeer de doodle, die in rechte lijn op ons afschiet, af te blokken met mijn fiets en zeg iets tegen de dames in de trant van: hé mijn hond is aan het werk. De reactie: o, ik dacht dat je hond losliep… Dit betekent dus een harde stop voor loper en hond. En je ziet ook dat Amy het ronduit vervelend vindt want ze zoekt zelf de dekking van de fiets al op en laat mij het blafwerk doen.

Na deze training slaapt Amy als een prinsesje <3. Voor ons hier thuis betekent het een paar dagen genieten van een hond met runnershigh.