Op naar Denemarken

De tent afbreken in de regen is niet mijn hobby maar het is gelukkig zo gepiept met de kleine trekkerstent. Onderweg wel heel veel zin hebben in een kop koffie dus op een parkeerplaats neergestreken met gaspotje en water. Het was een zeldzaam lekker bakje koffie.

Een uur voor het bereiken van Helsingborg een boottocht geboekt voor een uur na aankomst in Helsingborg. Goedkoopste klasse, waarbij ook geldt dat je een uur eerder mee mag en een uur na je geplande overvaart ook. Dus als ik op tijd ben en er is plek mag ik mee op de boot van een uur voor mijn daadwerkelijke boeking en betaal ik toch niet het hogere tarief. Daar kwam ik vorig jaar toevallig achter dat dat zo werkt..

Aankomen bij de poortjes en daar weer hulp nodig van de klantenservice want alle teksten op het beeldscherm waren in het Deens en de slagboom bleef maar dicht. Dat moet toch anders kunnen. Ik hoefde ook alleen maar door te geven hoeveel personen in de auto zaten. Die vraag verwachtte ik niet want dit heb ik bij het online boeken al doorgegeven. Dan nog even stevig doorrijden voorbij lange rijen met wachtenden en dan zo de boot op en direct wegvaren. Weer mooi geregeld😇.

In de auto gebleven en geprobeerd de tientallen afgaande auto-alarmen te negeren. Arme hondjes. Kort stukje naar de camping en daar aangekomen begroet door alleraardigste campingeigenaar. Plek op caravanterrein gekregen omdat ik een grote tent heb. Heel blij mee met het oog op de honden. En in het gesprekje met de eigenaar even laten vallen dat ik op vakantie liever niet tussen de Nederlanders sta en daar heeft ie ook naar geluisterd. De beide velden naast mij zijn Nederlandse kolonies. Wij hebben Deense overburen.

In de warmte een zeiknatte grote tent opgezet en de honden in het bosje er achter neergelegd. Niet mijn beste idee blijkt als ik Noor ophaal en ze aardig wat teken op haar kop heeft.

Dan boodschappen doen bij een grote supermarkt en daarna met de hondjes naar een hundeskov. Daar mogen ze los! Het blijkt een terrein zonder omheining naast een drukke weg. Ook spot ik spoorrails dus ik besluit alleen Amy maar los te doen. Vervolgens raast er een trein langs en keer ik om omdat ik anders op die drukke weg uit kom. Zonder waarschuwing hè? Ik herkende de opening alleen maar omdat ik er daarvoor langs gereden was. Dan is er een stukje verder ineens mooi open bos en ik denk dat het slim is om Noor daar even los te laten. Nee dus. Ze spat onmiddellijk weg, een geurspoor achterna. Ik fluit meteen en schreeuw ook nog es hysterisch haar naam (fout-stress doet wat met je). Ze schiet verder het bos in richting drukke weg. Ik lijn Amy aan en ben er van overtuigd dat ik de stoffelijke resten van Noor van de grote weg af kan gaan schrapen. Staat ze ineens weer voor me; tong op de tenen en totaal verdwaasde blik in de ogen. Uitzinnig beloond en daarna zo nonchalant mogelijk aangelijnd. Tot zover een niet omheinde hundeskov en Noor. Naast een vermoeide hond er een complete hartverzakking aan over gehouden. Leuk joh een jachthond! Vandaag even niet….