Omdat het zo mooi weer was om drie uur de honden maar in de auto gezet en richting Mensinghe gereden. Volle bak op de parkeerplaats maar niemand te zien op het pad naast het bos. Dat komt goed uit want ze willen graag sjezen vandaag. En dat mag.
Speciale aandacht voor het komen op de fluit vandaag. Meermaals geoefend met als beloning lekkere brokjes met vis. Ik heb een proefpakket van dit voer gekocht en ze zijn er dol op-ik niet vanwege de enorme vislucht. De fabrikant pretendeert 85% vis-ik geloof het zo. Wat een lucht hangt er aan die brokken!!!
Weer es langs het snuivende tuigpaard waar Noor niets van moet hebben. Jammer dan; we lopen toch netjes links naast het vrouwtje met rechts van het vrouwtje een snuivende tuiger. Veel stinkbrokjes er in als beloning en voor Noor haar supporters die ook dol zijn op vis. Fijn dat Amy netjes en angstloos rechts van mij loopt om een goed voorbeeld te geven.
Dan gaan we langs het water waar we een Amerikaanse bull tegen komen. Vriendelijk type al heb ik Rebel uit voorzorg al op de arm. Ik kon op afstand namelijk niet zien of het een reu of een teef was. Noor doet even lekker gek met dit teefje en als deze hond begint te borstelen is het genoeg voor Noor. Lezen kan ze prima en met Amy sjezen is toch leuker. Goed plan.
Ik maak wat foto’s van optrekkende mistflarden en merk dan ineens dat het wel heel erg mistig wordt. Weg zon en de kou trekt op. De honden vermaken zich prima, Noor wil nog even een eend uit het water halen maar schrikt zo van het koude water dat ze besluit het maar te laten.
We komen in de mist een aardige oudere man tegen die een gesprek begint over de mistverrassing. Ik kan Rebel nog net weerhouden van een enthousiaste begroeting uit het niets. Soms is het gewoon niet te snappen waarom hij iemand ineens het einde vindt….ligt ie netjes onder appèl en tjakka dan krijgt ie de geest. Maar de Vizsla zit! Impulscontrole versie 2.0 geactiveerd.
Op het bospad zien we dan een meneer met drie aangelijnde podenco’s aankomen. Ik heb de honden al aan de lijn omdat we de drukke weg naderen en meneer kijkt naar mij en laat er twee los. Huh? Er vliegen twee podenco’s recht op mij af en ik zwiep Rebel onder het slaken van een misschien iets te luide verwensing op mijn arm en sommeer de meisjes om door te lopen. De meisjes krijgen nog een extra negeer-gebod en ik loop op de podenco’s in die voor mij staan opgesteld. Niet fijn. De meiden volgen braaf en Rebel gromt enorm naar aanleiding van dit onbeschofte gedrag. Ik nader meneer die de derde podenco te veel ruimte geeft aan de flex (?!) en als ik doorloop hoor ik nog; ik zie dat u ze aangelijnd heeft, ik had ze beter aangelijnd kunnen laten. Ik gooi het op de mist en de onwetendheid, mijn heerlijke wandeling laat ik niet verpesten. Ik zeg even gewoon helemaal niets. Verbazingwekkend blijft het wel.
Rebel neergezet en uitgebreid beloond voor zijn dapperheid en bescherming van zijn vrouwen. Dat waardeert hij altijd zeer.
Dan op de terugweg naar huis nog even wat snackjes en vers vlees voor de honden halen en dan niets meer doen. Noor heeft thuis weer enorme jeuk aan haar poten en krijgt een voetenbadje met water om het te verhelpen. Wat het nou is? Altijd op deze route, gelijk aan Noya die dit ook altijd had op dit zelfde wandelpad.
Bende van ellende 
Plaats een reactie