Recalcitrant gevalletje

Zonnig weertje, voorjaarsachtig buiten en je denkt een lekker wandelingetje te kunnen doen in de Mensinghe. Hondjes lekker los en bij het eerste veld kreeg ik de incheck-blik van Noor die eerst in het weiland keek. Dat realiseerde ik me ook en op dat moment had ik moeten fluiten.. Denkwijze Noor was volgens mij als volgt: ze ziet heus wel dat ik wat zie en ze zegt helemaal niets, het zal wel ok zijn als ik er achter aan vlieg. Zoeffff weg Noor.

Ik roep Noor die uit beeld is terug, roep de andere twee bij mij en krijg Noor dan nog niet te zien. Dan er maar achteraan. Dan stuiteren er twee reeën op hoge snelheid springend door het landje naast mij in en als ik na de bosjes het land inkijk waar Noor in vertrokken is zie ik helemaal niets. Aaargh. Dan gauw weer terug in het andere landje kijken waar de twee reeeën te zien waren; ook niets. Dan toch maar weer teruglopen tot waar Noor verdwenen is en dan komt ze zwaar buiten adem bij me terug. Ik kan niets anders dan haar prijzen maar meer dan een goed zo Noor krijg ik er echt niet uit door schrik en boosheid. Aanlijnen dan maar en verder door. Boosheid en ergernis parkeren en aan goede dingen denken.

Pas bij het diep durf ik haar, na een snelle windcheck, weer los te laten. Er lagen er namelijk wel vier stuks in het landje maar ze waren voor haar echt te ver weg om te kunnen spotten.

Niet leuk dit maar wel vermoeiend voor Noor want die heb ik bij thuiskomst de hele middag niet weer vernomen.

In de avond een lesje bodybalance in de hondenschool. Door ziekte van juf geen showtraining maar dit lesje van een andere juf dan gebruikelijk. Ook leuk dacht ik vooraf. Noor had bij de eerste oefening echter totaal geen zin in medewerking en beukte constant met haar neus tegen mijn hand of duwde de cavaletti omver. Waarom er overheen als je er ook langs kan enz. Bloedirritant. Netjes stapjes zetten in de ladder? Op de sporten gaan staan is veel leuker. Toch? Gelukkig was ze er ineens weer bij het derde en zwaar moeilijke parcours. Diverse krukjes en kussen en het pindakussen in het midden van het parcours. Hier verbaasde ze iedereen door precies te doen wat er gedaan moest worden. Rustig en beheerst over de hindernissen en absolute focus. Wiebelkussen met de spreekwoordelijke twee pootnagels in de neus. Hèhè eindelijk. Bijzonder om te zien dat ze echt begrijpt wat nog een stapje betekent en op die manier heel goed te positioneren is.

Toch de dag nog goed afgesloten 😉