Hazerswoude

In verband met een hondenshow in Hazerswoude vroeg op pad. Op de parkeerplaats bij de koffiestop even Noor uit de auto om een stukje te lopen en Noor maakt er gelijk een springfeestje van. Ze is blijkbaar erg blij dat ze d’r poten eindelijk even kan strekken. Op de parkeerplaats staat ook een bus met jonge sporters en de begeleider moet erg lachen om Noor en komt haar even begroeten. Dat was nou net niet de bedoeling van Noor, ze groet hem amper, accepteert net de aai over haar bol en gaat dan met mij verder met ons springfeestje.

Weer in de auto en doorrijden naar de lokatie. Het is enorm zoeken waar we nu moeten zijn en op een gegeven moment besluit ik maar achter een stel Belgen aan te rijden met hondenstickers op hun auto. Goede keus want dan kom ik ineens langs de borden met Hondenshow. Het is om 8.30 uur al redelijk druk op de parkeerplaats en zodra ik een vrije plek zie, besluit ik die dan ook maar te nemen. Eén probleempje: de auto wil niet meer vooruit. Ahum. Dus stukje achteruit zodat ik niet te veel in de weg sta op dit pad geschikt voor 1,5 auto. Naar de parkeerwachten gelopen en de situatie uitgelegd, gevraagd waar ik de auto nu het beste neer kan zetten zodat ik de wegenwacht kan bellen. Een behulpzame meneer loopt met mij mee en vraagt of hij dat hele stuk dan maar achteruit zal rijden naar een veilige plek. Ik ga akkoord, hij stapt in en wordt blij begroet door Noor. Daarom haar maar snel een kortere lijn gegeven op de achterbank… Meneer rijdt mijn auto achteruit in de rondte en ik werk iedereen netjes van het pad af. Veilige plek gevonden en daar de wegenwacht maar gebeld.

De wegenwacht heeft 40 minuten later hetzelfde probleem als ik: hij kan de lokatie niet vinden. Hem telefonisch gewezen op de borden Hondenshow en ook hij komt op die manier op de juiste lokatie. Om mijn auto heen heb ik al een aardige mevrouw met Newfoundlander gevraagd of ze ergens anders wil gaan staan en op de vrijgekomen plek heb ik gewoon al mijn showspullen neergelegd zodat er ruimte is voor de Wegenwacht om te kunnen werken. Na een tijdje is het oordeel van de monteur: niet eenvoudig repareerbaar en als hij hoort waar ik vandaan kom doet hij niet eens meer moeite voor een garage: het wordt afslepen en vervangend vervoer. Ik geef aan dat ik eigenlijk heel graag mee wil doen met de show, of hij het misschien zo kan inregelen dat ik iets later wordt afgesleept. Het is dan 10.15 uur en om 11.00 moeten wij al in de ring verschijnen. Meneer gaat akkoord en vraagt of ik om 12.00 uur bij de auto kan zijn voor de afsleep. Deal.

Noor en ik gaan de showhal binnen en vinden een prachtige plek in het midden. Noor d’r bench uitgeklapt en Noor erin gestuurd en vervolgens rustig mijn bedoeninkje uitgepakt. Koffietje en broodje er bij en dan de benchdeur van Noor weer open. Noor vindt het allemaal prima. Na de koffie gaan we rondlopen om Noor te laten wennen aan alle indrukken. Ik tref mijn voormalig buurvrouw van de parkeerplaats en ze vraagt aan mij of het goedgekomen is met mijn auto. We praten nog even wat en ze prijst Noor die zo ontzettend kalm is, als haar hond zoiets meegemaakt had kon ze de show wel vergeten.

We kijken bij onze ring en constateren dat de leuke keurmeester schandalig aan het uitlopen is. We zitten even in het zonnetje (glazen dak) op het bankje naast de ring en Noor zit de andere draadhaar, die mee doet in de gebruiksklasse, uit te dagen. De dames vinden elkaar leuk. Nou da’s mooi want we moeten nog even…

Dan om 12.00 uur is het eindelijk ons moment. Wij lopen ons rondje en ik kom er gewoon niet lekker in: stress, geen tapijt in de ring maar een gladde vloer enz. Noor staat stil voor de keurmeester en bij het tandjes kijken besluit ze dat het tijd is voor de nodige knuffels van meneer en moet ik haar toch echt even kort bij de hals vastpakken. Meneer praat eindelijk niet meer tegen de ringmedewerker en dan mogen we een driehoek lopen. Weer stilstaan bij de keurmeester en dan ziet Noor haar kans: zit – sta -zit -sta. Gruwel. Meneer komt na een lang verhaal bij de tafel weer bij ons uit en zegt tegen mij: mevrouw, u hebt een uitmuntende hond in handen maar vandaag is het gewoon niet goed genoeg in de ring. Daarom een zeer goed. Met het verslag wat hij op heeft laten schrijven ben ik superblij; maar ik heb best haast. Straks mis ik onze sleep… Onderweg de gebruikelijke aanschiet-momentjes van mensen die info over het ras en over Noor willen maar ik heb het voor nu zeer kort gehouden. Het is inpakken en wegwezen.

Vervolgens geen gemiste oproepen en geen sleepwagen bij de auto. Pfff. Dus rustig aan een boekje en een broodje er bij en een rondje parkeerplaats met Noor. Even toekijken hoe de overburen bij het uitsteken met hun bestelbus, een Duitse auto vol teckels aantikken en een tijdje volgen hoe dit met veel armgebaren wordt geregeld. Dan om 14 uur eindelijk telefoon: de sleepdienst is er maar kan ons niet vinden. Zucht: iets met Hondenshow en dan komt er binnen 5 minuten een sleepwagen de parkeerplaats op. Meneer zet de vrachtwagen neer en komt vragen wat het probleem is: ik leg uit dat de auto alleen nog maar achteruit kan en hij kijkt bedenkelijk naar de geparkeerde auto achter de mijne. Dat gaat hem niet worden zo; dus meneer duikt onder de motorkap en na een hoop gepriegel krijgt hij het voor elkaar om de auto in zijn vrij te zetten. Hij is tevreden omdat de auto zo kan rollen; hij geeft aan dat er in Bodegraven een vervangende auto is maar daar mogen geen honden in. Als ik daar op zeg dat ik Noor dan wel achterlaat, zegt hij dat we dan wel een snelle wissel van auto naar auto gaan doen en dat ik moet zorgen dat ze het binnen bij de garage niet zien. Dan het volgende probleem: hoe komt hij met de truck bij mijn auto.. Hij vertrekt en moet een heel eind over de parkeerplaats om bij mij te komen. Ondertussen steken er diverse mensen gewoon voor hem, uit het parkeervak (zelfs zijn richting op) en moet hij meermaals achteruitsteken om hen ruimte te geven. Wat een asociaal setje bij elkaar.. Maar hij krijgt het voor elkaar en zet de vrachtwagen vlakbij mijn auto; hij rolt mijn auto naar voren en zet hem precies goed neer om eenvoudig omhoog te kunnen takelen. Deze man verstaat zijn vak akelig goed. Vervolgens mag Noor niet mee in de sleepwagen; ze moet gewoon in de auto blijven. De ramen gaan op een ruime kier en ik zeg tegen Noor dat ik boodschappen ga doen. Deuren dicht en takelen. Noor verdwijnt heel langzaam naar boven en haar nekje wordt steeds langer: zó doet ze haar best om mij in de gaten te kunnen houden. Snik.

In de vrachtwagen plaatsnemen en aan de rit. Het is gruwelijk druk op de weg en met moeite komen we tussen de rij langzaam rijdende auto’s. Het is langzaam rijden en meneer houdt het tempo bewust net onder de 20 km per uur want dan remt de vrachtwagen niet automatisch: dat is fijner voor het hondje. We praten gezellig over honden en het doel waarvoor de Vizsla gefokt is. Bij de garage laat hij mijn auto weer zakken en doe ik Noor een badjas aan en leg ik fleecedekens op de achterbank in de leenauto. Het meest noodzakelijke gaat mee voor onderweg en de rest laat ik maar achter. Het is rondje rijden op het industrieterrein om te wennen aan de automaat en dan is het zo snel mogelijk richting huis. Onderweg verschijnt het berichtje dat de honden thuis uitgelaten worden op mijn horloge (❤) en ik kan het dus rustiger aan doen. Een pauzetje houden is echter geen succes omdat de sleutel niet uit het contact wil. (Later wijst uit dat de auto dan beslist in P-stand moet staan én ingedrukt moet worden.) Enfin, blij heelhuids thuis te zijn en het is niet veel meer doen deze dag.