Oppas voor Amy

Deze zondag een afspraak met een gezin dat misschien wel op Amy wil passen in de aankomende zomervakantie. Amy moet echt in de leen-Yaris, dus in een bench op de achterbank. Op de snelweg constateer ik dat Amy gekieperd is met bench en al. Ze zit rustig op de bodem van een bench die op de zijkant staat te balanceren; al rijdend heb ik de bench maar een zwieper gegeven zodat ze weer wat meer ruimte had. Vrij snel een plekje gevonden in de straat waar de mogelijke oppas woont. Amy even laten plassen in het stadse en dan aanbellen. Als de deur open gaat staat er een lieve 5 jarige met haar moeder en Amy sjouwt gewoon naar binnen alsof ze er woont. Ik klik Amy vrij snel los van de riem en ga bij het gezin aan tafel zitten en krijg een glaasje water van de vijfjarige Saar. Het nicht van Saar is er ook en die is erg bang voor Amy. Saar vraagt of Amy water wil en als ik ja zeg en het meegnomen bakje geef, weet Amy dus dat ze water krijgt. Saar houdt de lege bak boven haar hoofd en Amy is in de veronderstelling dat het water er al in zit en kijkt reikhalsend uit naar deze dorstlesser. Eindelijk niet zo’n idiote waterbak als thuis… Ik benoem bij Saar dat ze de bak beter laag kan houden zodat Amy weet dat ie nog leeg is. Het werkt. De bak wordt gevuld en Amy is zeer dankbaar.

Het is raar om bij totaal onbekende personen aan de tafel te zitten en te zien dat je hond zich gewoon geheel op zijn gemak voelt. Amy dribbelt met Saar mee en gaat zelfs bovenop het nichtje op de bank liggen die een boek wil lezen (bij voorkeur zonder die enge hond). Kinderen.. de passie van Amy. We praten gezellig tot meneer aangeeft dat het nichtje, inclusief de auto, teruggebracht moet worden naar huis en dat hij dan de terugweg naar huis gaat hardlopen. Hij gaat zich omkleden en komt terug met hardloopschoenen in de hand. Amy signaleert dit direct en gaat bij hem zitten; hoopvol gestemd op een rensessie. Meneer is verkocht.

Zij vertrekken en wij gaan een blokje om. Deze mensen wonen dus direct aan een park… Saar lijnt Amy aan en loopt met haar naar buiten waar de buren allemaal in de zon op straat zitten. Amy loopt alsof ze op eieren staat want dit kleine mensje, daar is ze zeer zuinig op. Een buurman doet grappig en zegt: zó Saar, ga jij wandelen met die drukke oppashond? Ze lopen met slappe lijn samen het parkje in, voor ons uit. Saar d’r moeder is nu helemaal verkocht. Saar sjokt op haar klompjes en Amy trippelt met haar mee op steeds dezelfde afstand. Het is een zeer aandoenlijk gezicht. Saar houdt de hele ronde de lijn van Amy vast en dit kan ook gewoon. Vlakbij bankjes vol mensen langs, vlak langs de eendjes in de vijver; wat een tophond is dit toch. En dan nog zo bijzonder, zo vooruit naar het huis van Saar teruglopen en de tuin in gaan.

Ze zeggen volmondig ja op mijn oppas-vraag.