Hard, harder, hardst

Weer zo’n rare dag Pippadag vandaag: compleet in standje krokodil en wild, erg wild doen. Tuig om? Semi-Hap en Springen. Aanlijnen? Semi-Hap en Springen. Ruim ik de boodschappen op in de koelkast: springt ze totaal onverwachts keihard achter op mijn rug en als ik voorover kukel in de koelkast, springt ze ook nog es op mijn hoofd. Helemaal knetter vandaag. Gisteren teveel geslapen of zo?

En dan doet ze dat gekke ook tijdens de solo-wandeling in de ochtend als we de achterbuurman met zijn witte herders en een Wheaten terrier met eigenaar, van verderop uit de wijk, tegenkomen. Voor de herdermannen gaat ze netjes zitten en laat ze haar buik zien; ze accepteert vervolgens verbazingwekkend rustig een kroel van de achterbuurman en zet dan vervolgens wel heel erg jolig twee poten op de Wheaten die op haar af komt lopen. Die vond dat uiteraard niet grappig en die gromde naar haar. Op die grom komt één van de achterbuurhonden direct terug en zet Pippa onmiddelijk haar poten weer waar ze horen. Het was net zo’n betrapte ondeugd.

Amy was vandaag ook zwaar de pineut met dat gespring en die zegt daar niets van; doorstaat dit gewoon. Bij Noya sprong ze ook op de nek en die gromde niet eens en negeerde haar volkomen. Pippa is wel zo snugger om geen poot op Rebel te zetten maar hé gelukkig is de oude man er ook nog. Meerdere keren een reddingsaktie gestart voor Daartje. Dan ben ik weer erg blij met het scheidingshek tussen kamer en keuken.

En dan bedenken dat 22.10 uur een prima moment is om je blaf in te zetten. Ik zat net lekker in de luxe stoel met een mooi boek, Border Collies aan mijn voeten en een koud pilsje dichtbij. Geen goed moment om haar te negeren: bier en boek mee naar de gang, drie teamleden mee en op de trap gaan zitten. Licht in de kamer uit en doodse stilte in de bench.