Vizsladag

Wakker worden met heel veel zon na een hele lange nacht. Na een snelle uitlaat buiten ontbijten in het zonnetje. Dan toch maar op pad voor een wandeling al is de verlokking om in de zon te blijven zitten groot. Wandelen in tshirt, wat een heerlijkheid. De campingeigenaresse heeft me een rondje rond de camping aangewezen van zo’n drie kwartier. Het is lopen langs hun fruitbomen en genieten van vergezichten. Het mooie van Limburg.

Onderweg uitgebreid op een bankje zitten niksen en bedenken dat ik dat vooral vaak moet oefenen met het nieuwe teamlid. Leren vervelen. Van mijn teamleden is alleen Rebel het schoolvoorbeeld van verveelrust. Niets doen is voor hem liggen (lees: neerstorten en rondkijken) en wachten tot ik weer iets ga doen. Amy zoekt altijd vermaak in iets te graven of te kauwen en Noor blijft wel op de plek maar is onrustig.

Na het eten van een oud bolletje van gisteren, weer op ronde. Door draaihekjes die Noor 1 keer vreemd voorkomen maar na 1 keer voordoen door Amy, snapt ze het principe; gewoon rechtdoor in tijgergang.

Bij thuiskomst even wat eten en dan op weg naar Arcen naar de fokker van Noor. Zij houdt een terugkomdag annex vizslarescue-dag. Op de parkeerplaats Rebel en Amy in de auto gelaten met de achterklep en ramen open. Noor herkent de omgeving direct en loopt enthousiast naar het bewuste huis. Ter plekke schrikt ze zich lam van de vele honden en als ik Jeanine begroet heb, zoek ik daarna samen met haar een rustig plekje op. Ik op het bankje, zij er onder. De hele middag genoten van rondrennende honden, honden die elkaar corrigeren als ze te ver gaan bij een ander en Noor die haar familie herkend en begroet. Ze was dolblij Jeanine te zien en pakte zelfs haar hand vast, nou dan scoor je hoog bij mijn meisje.

Einde middag naar de camping terug en niet veel meer doen. Noor zit stuk van de vele indrukken en ligt languit in de tent.