Ring werpen voor gevorderden

Na het avondeten nog even lekker naar het Mensinghebos, het is namelijk nog zulks heerlijk weer. Gestart langs de vaart met als doel: lekker zwemmen voor Noor, lekker racen voor het hele team en daarna genieten een rustig avondje. Eerst struikelen we al over een mandarijneend die in de houtwal ligt. Waarschijnlijk op een nest. Geen punt, de ringfrisbee is mee dus Noor probleemloos het water in gestuurd. Mandarijneend gaat ook het water in maar gaat de andere kant op en zwemt vervolgens een heel eind met ons mee. Dan al lopend nog een paar keer frisbee gooien tot we een drietal wandelaars treffen en ik de honden netjes op zit zet. De mannen praten samen over het keurige gedrag van de honden en dan zegt de één tegen de ander: wat een prachtige hond he? Ik denk dat ie Noor bedoeld – die heel erg netjes zit te wachten op de frisbee – maar dan zegt ie: die Border Collie. Waarop die andere man zegt: o, ik dacht dat je die Labrador bedoelde. Nou, Noor is al voor van alles uitgemaakt maar Labrador?! Zal wel komen omdat ze nat is. ..

We lopen verder en Noor ruikt iets in het weiland links van ons en toont interesse. Ik roep haar direct terug en werp de frisbee in de vaart. Aandacht afgeleid en weer verder lopen. Dan is het frisbee inleveren vanwege de vele waterplanten en doorlopen tot een stukje zonder planten. Ik werp, Noor springt, zwemt en negeert dan de frisbee en schiet achter een ree aan die aan de kant van het weiland lag en weg sprint. Hoe krijg je het voor elkaar! Zes weilanden op een rij, 1 gele frisbee en dan richting een ree gooien. Noor neemt een enorme duik door het prikkeldraad en schiet achter de reegeit aan. Het hele weiland over! Ik fluit en denk dan: kalm, denk gewoon aan Wilma. Die zegt altijd: komt vanzelf wel es terug als Ollie achter een gans of ree aan schiet. Haar hond is een iets ander type, zij is een ander type maar het hielp mij wel met herpakken. Je staat machteloos toe te kijken hoe je hond in de hoek van het weiland verdwijnt. Ree op korte voorsprong er vooruit springend. Dan maar wachten, want als ze me zoekt zal ze hoogstwaarschijnlijk terug gaan naar de plek waar ze me kwijtgeraakt is. Ik sta nog maar net te bedenken wat ik nu in godesnaam nog kan doen, als ik haar terug zie komen. En niet gewoon maar net zo snel als op de heenweg: als een raket. Dan bedenk ik me dat ze het prikkeldraad nu wel heel snel nadert en in een flits bedenk ik me dat wanneer ik nu de stopfluit gebruik, zij in volle vaart met haar kop het draad in zal vliegen door een zitpoging. Het gaat te hard, dus dan maar gokken op borst en gezond verstand van de hond. Noor realiseert zich vlak voor het draad inderdaad dat ze er in zal vliegen en springt. Springt heel hoog maar blijft met een achterpoot haken in het slaphangende draad. Ze klapt voorover aan het draad, de paaltjes bewegen heel hard mee en Noor zwemt de sloot over. Ze gaat hijgend perfect naast me zitten alsof ze die fluit 2 tellen geleden gehoord heeft. Topprestatie: teruggekomen. Ik prijs haar (en waarschijnlijk niet genoeg door mijn eigen schrik) en loop weer verder. Ondertussen speur ik naar bloed, maar ik zie zo 1-2-3 niets. Noor loopt een paar stappen kreupel en gaat er dan weer gewoon voor. Ze moet van mij de frisbee nog wel even uit de sloot vissen en dan bedenk ik dat een gewonde hond in het water misschien niet zo’n goed idee is. Maar ach, net ook doorheen gekomen.

Verder gelopen en door het bos het rondje afmaken weer terug richting parkeerplaats. Noor nog een klein stukje aangelijnd vanwege de vele reeën die wegspatten in het land om ons heen door een overvliegende luchtballon. Zij ziet ze niet – ik wel en veel ook. Dan langs het landje waar Noor in beland is vanaf het begin van de wandeling. Daar staan 6 koeien in een weiland met schrikdraad er om heen. De koeien hebben haar absoluut gestopt want daar heeft ze echt niets mee en ik hoop van harte dat ze een klets van het schrikdraad heeft gehad met haar natte lijf. Het zou de terugkom-snelheid in ieder geval wel verklaren.

We hebben er weer van geleerd hopen we dan maar. Bij de auto zie ik bij het inladen een behoorlijke haal over de binnenkant van haar heup maar het ziet er niet uit alsof we langs de dierenarts moeten. Geen schade op de buik in ieder geval. Haar noodsprong heeft haar behoed voor erger. Het zal nog wel een tijdje op mijn netvlies staan…