Hondenvrouwtje on tour

Voor de ontspanning en de training een Mensinghe-wandeling vanavond. Het is een hele toer om alles te regelen maar het lukt. Op de parkeerplaats eerst Veda er uit aan de lange sleeplijn en de rest moet even een kwartiertje in de auto blijven. Noor is het daar niet mee eens en zet een blafconcert in en als ik het bospad oploop hoor ik Rebel meegaan als sirene. Gruwel, dat kan dus niet… Dus terug en Rebel bij zijn snor gepakt en verteld wat ik van hem vindt, vervolgens Noor bij de nek en hetzelfde uitgelegd. Daarna was het stil..

Gelijk aan de bosrand treffen we een zeer vriendelijke meneer met een Briard. Meneer ziet Veda aarzelen en zegt dat hij een zeer lieve reu heeft die goed is met andere honden en zeker met pups en tegen de natuur van een Briard in, zeer dol op mensen. Veda vind die hond met al dat haar waarschijnlijk een eng ding want ze wil beslist niet verder lopen. Nu is geduld een schone zaak en ik heb dat en meneer ook. Ik hou er van! Ik ga op mijn hurken zitten en lok Veda met mijn armen wijd en een kom maar schat! en eindig onmiddellijk met een Briard in mijn armen. Meneer put zich uit in verontschuldigingen en ik zeg dat het niet nodig is want ik nodig hem toch helemaal zelluf uit. Na mijn knuffel met een totaal onbekende hond durft Veda ook langs het harige monster. Doel bereikt. Dan met Veda los aan de sleeplijn over het bospad. We gaan de 16 minuten vandaag es aantikken. Ze loopt heel erg mooi mee, blijft af en toe ook ergens hangen om uitgebreid te snuffelen maar houdt mij wel in de gaten en daar gaat het mij nu precies om.

Op de terugweg komt ons een meneer, dochter en Yorkshire terrier tegemoet op het bospad. Veda doet waar ze erg goed in is: observeren. Ze gaat pontificaal op het kruispunt van paden zitten en kijkt. Meneer zegt tegen zijn dochter dat afslaan misschien een goed idee is maar daar heeft dochterlief de schoenen niet voor aan..zegt ze. De andere paden zijn inderdaad ook erg modderig. Maar dan dringt tot hen door dat Veda nog maar een baby is en besluiten ze door te lopen en maken even een praatje. Veda loopt vervolgens weer met me mee en we halen de rest op uit de auto en maken een wandeling met Veda in de buggy. Daarbij komen we vader en dochter weer tegen en meneer wil weer een heel gesprek beginnen over familierelaties van beide draadjes en zo, maar Noor besluit hem asociaal uit te blaffen. Het is volgens Noor namelijk niet de bedoeling dat er gepauzeerd wordt bij de buggy met haar adoptiekind er in. Zeker niet met een gevaarlijke Yorkshire op de arm van meneer. Crisis… Dit vind ik niet leuk en ik heb het eigenlijk helemaal gehad met Noor en d’r irritante gewoontes.. Vader en dochter lopen door en Noor krijgt op het pad langs het water eindelijk de vrijheid van mij. Sjezen! Tot er geschoten wordt… Een schot is voor Noor een dummy-mogelijkheid en ik kan nog net een zeer alerte Vizsla aanlijnen (waar?waar?waar? valt die dummy?). Gedaan met de pret. (Als er gejaagd wordt in de omgeving gaat mijn hond in wildkleur ook echt aan de lijn om veiligheidsredenenen.) Het trekfeest begint en ik was al zo klaar met Noor vandaag… De strijd aangegaan. Trekken is terug en helemaal terug naar 0, dus naast mij. Hier is ze na een aantal keren wel flauw van en daar ben ik blij mee want ik ben ondertussen katsaf. Ik was nog moe van zondag en heb voor morgen geen fijne werkdag in het verschiet. Dat is eigenlijk een hele slechte combi tijdens een wandeling. Gelukkig krijg ik gezelschap van de ijsvogel die een aantal meters voor me uitvliegt. Het blijft bijzonder dat mee te mogen maken. In rust verder naar de auto en bij thuiskomst gelijk alles maar op rust inclusief ikzelf.