In de ochtend meegewerkt aan mantrailing in Beetsterzwaag. Ik mocht zo’n 400 tot 500 meter het bos in voor een Springer spaniël. Mooi plekje gezocht in het bos, eindje van het pad af. Rugzak om tegen aan te liggen en zitlap onder de billen. Ik val gewoon bijna in slaap zo heerlijk is het in het bos. Langs mij lopen meerdere keren wandelaars, één dame denkt dat er een dode in de bossages ligt… Er komt nog een paard en wagen over het pad naast mij; het paard houdt in en wordt door de menner, onwetend van mij, gesommeerd tot door gaan. Dan komt de Springer dolblij door het bos heen naar mij toe, hij heeft een route naast het pad gekozen. Hij krijgt lofprijzingen en worst van mij. Als ik daarna vertel over de wandelaars en paard en wagen, vinden ze het ineens een logische route en is duidelijk dat dit erg knap is. Mijn spoor is verstoord zoals dat heet, plus de wind staat ook nog es het bos in. We gaan weer naar de parkeerplaats met een superblije hond.
Dan heeft een deelnemer een spoor gelopen voor een hond van M en ik moet daarna twee keer het spoor van deze deelnemer kruisen om het moeilijk te maken voor de hond. Dus dwars door het bos van de paden af over allerlei omgevallen bomen en weer terug naar de parkeerplaats. Als ik nu nog niet onder de teken zit… Dan samen achter de hond het spoor lopen. Weer door dat bos struinen en door de plattegrond met de route van de deelnemer, zien we dat de hond het er zwaar mee heeft. De geur van de deelnemer (zittend in de sloot) waait namelijk het bos in en hangt daar dus het sterkst. Het wordt een pauze voor de hond inclusief water. Daarna loopt ie zo de juiste kant op! Wonderlijk! Maar hoe vaak heb je zelf niet een moeilijke klus die je zomaar oplost nadat je het werk eerst aan de kant gegooid hebt?
Ik mag opnieuw een route lopen, voor de andere Springer in het gezelschap. Het mag ook een stukkie door het bos, van het pad af, en dat doe ik dan ook. Pittig stukje met veel hoog gras en omgevallen bomen. Als ik bijna bij het officiële pad ben sta ik net niet op een moddervette adder! Paniek, keren en appen naar M dat ik omkeer. Voor de honden kan deze route beslist niet. Ik ga terug over een breder pad, kennis van deze omgeving komt mij nu goed van pas. Weer naar de auto en dan is daar trainingsmaatje F die een nieuwe route gaat lopen voor de Springer. Doordat ik al meerdere keren door het bos gegaan ben, ben ik niet meer inzetbaar. De honden ruiken mij overal😉. Ik mag dus effe ontstressen en dan weer naar huis.
In de middag zijn ze met zijn allen nog gestoken doordat een deelnemer in een wespennest ging staan. Gevaarlijk hoor dat mantrailen…
Bende van ellende 
Plaats een reactie