Trainingsdag

Noor vanmorgen weer aan de jachttraining. Gestart met shooter op het weiland en die moest ze laten liggen en dan omdraaien en de hond uitsturen op zoek. Twijfelde over vooruit sturen en dan zoek geven maar Noor zat naast mij en straalde iets uit van ja maar, achter ons… dus toch maar vooruit sturen en een zoek, geheel volgens het boekje. Ze kwam erg trots terug met een konijndummy. Daarna mocht ze de shooter uit het land halen. Ook foutloos. M vertelde ons dat dit een MAP oefening is. Knap gedaan dus.

Daarna over een pad, met aan beide zijden houtwallen, een dummy halen die in de verte gegooid wordt door trainingsmaatje en M. Vlak na elkaar. Elk aan een kant van het pad. Het is Noor uitsturen, dummy aannemen, naast, weer uitsturen en dummy aannemen. Wow! Dit ging lekker! Ik wil terug lopen zodat de volgende kan en dan roept M: weet je dat dit de eerste hond is deze week die dit zonder enige hulp kan!? Supergoed! Het lukt de andere drie in mijn trainingsgroep ook niet zonder hulp…

Daarna leggen we een dummy aan het eind van dat lange pad en lopen naar de inzetplek. De shooter gaat af en dan is het eerst de achtergelaten dummy halen en daarna de shooter. Zonder uitzondering gaan deze staande honden bij de shooterdummy eerst richting oude valplek van de eerste oefening van vandaag. Door de windrichting ruiken ze de shooter niet/pas heel laat dus kies je maar logischerwijs voor herinnering in de hoop dat je een geur pakt. Maar uiteindelijk is ie met een extra schot van de shooter wel binnengebracht door Noor.

Daarna nog een keer de shooter en zodra de hond de shooterdummy in bezit had, ging trainingsmaatje nog een dummy gooien met een hoop leuk geluid. Noor ging direct bij hem kijken (en dat mag) maar ze wisselde niet van dummy (precies de bedoeling). Mooie les vandaag. Fantastisch om vier staande honden zo bezig te zien in het veld. Met een Noor naar huis die lichamelijk en in de kop, zwaar vermoeid is.

Thuis koffie en daarna inpakken voor training met Veda. Aan de lange lijn door de Nienoord. Niet ver en vooral veel rond laten kijken en beetje hier geoefend met de fluit. Dummy gooien in het bos en laten halen. Veda springt als een kat het ruige terrein in en probeert volgens mij op de dummy te landen of zo. Geen gezicht :). Voor Veda is dit een pittige trainingssessie. Vind het fijn om rustig aan te kunnen doen met haar, voel geen prestatiedruk (van volgende week moeten kunnen) en doe wat past bij het moment en de omgeving.

Daarna even samen naar de dierenwinkel. Moe hondje dus ze blijft wel rustig op haar kleedje in het winkelwagentje zitten. Iedereen negeren en andere mensen niet opzoeken: ons momentje. Fijn dat ze je ook met rust laten in deze winkel. Vaste klant-weet de weg-zullen ze wel denken. Afrekenen en daarbij kan Veda de kassamedewerkers gewoon negeren. Zó fijn, shoppen met Veda. Daarna naar huis en dan twee Vizsla’s die de batterij compleet leeg hebben…

In de avond een langere wandeling in de buurt. Veda een gedroogde vis tegen de verveling onderweg. Daar doet ze ongeveer 20 minuten over kwam ik laatst achter, dus zo komen we de buurt ook mooi uit.

Daarna wandelrondje met Veda alleen en als ik een meneer met veel te dikke hond zie lopen, pak ik gelijk een socialisatiekans op het speelveld om hen te ontwijken. Daar voetbalt een vader met zijn zoontje en Veda mag rustig zitten kijken naar dit plezier. Zittend kijken naar een dollend kind: dikke vette 10. De meneer met de dikke hond ziet ook een socialisatiekans en zegt tegen zijn hond: ach joh, die beweegt veel te veel voor jou en laat dan de flexlijn gaan zodat de dikkerd op ons af waggelt. Ik zeg gelijk dat ik dat niet wil en draai om en loop met een dan stuiterende Veda een ander paadje op. Dan loopt er vrijwel direct een kind met Aussie-reu aan de flexlijn voor ons uit. De Aussie wil ineens naar Veda en gaaaat. Kind achter zich aan sleurend, zo de weg op. Ik reageer boos-aussie schrikt daar van en kind krijgt de lijn weer in het flexapparaat gerold. Moet ik weer mopperen in bijzijn van mijn brave ukkie: dit wil ik zoveel mogelijk voorkomen maar ja…

Na zo’n dag wel een tv-avondje verdiend met oudste velcro op schoot. Echt weer voor 😉