Texel!

Mooi weer dus Texeltijd. Het stond al een tijdje op de wensenlijst om in ieder geval nog één keer met Amy naar het strand te gaan.

Vroeg op en dus ook vroeg de boot. Drukte op de boot en een pup die bij de bootoprit niet wil plassen (want geen gras). Dus Veda in de auto gelaten vanwege plasgevaar.

Van de boot af gelijk links de eerste strandafslag gepakt. Bij de auto grote drukte in het team want strand! Nadat de rust er een beetje in kwam, het duin op en het duin weer af. En dan aankomen op een leeg strand! Heerlijk. Alles maar los dan, bleek geen goed idee want de draadjes gaan vol in een race-beuk- hang-modus. Veel te gevaarlijk! Veda dus snel weer aangelijnd. Na een klein half uurtje weer bij de auto voor wat bakken water voor de honden en koffie voor mij.

Daarna via de bakker naar het strand bij de Slufter gereden en daar besloten om een slufterwandeling te doen. Buggy in elkaar en aan de wandel door dit prachtige gebied. Na een kilometer of vier lukt het Amy niet meer om gewoon mee te lopen. De buggy in blijkt geen goed idee want de hond die al in de buggy zit vind dit het einde en stuitert als een idioot. Dan maar pauze op het pad. Waterbak vergeten bij de auto dus een zakje omgevouwen tot drinkbak. De honden moeten hun neus er helemaal insteken en doen dit probleemloos. Deze drinkoplossing houden we er in.

Er passeren meerdere wandelaars en ik ben blij met het gedrag van mijn honden: rust.

Bij het verder lopen zie ik dat het pad aangepast is. We gaan een hoog duin op. Het is keihard werken met de buggy maar het uitzicht is fenomenaal. Verder lopend allemaal aardige mensen en meermaals krijg ik alle ruimte en houdt men hekjes voor me open. Maar we moeten uiteraard ook weer naar beneden… Dat is toch een piep-afdaling: steil en met zwaar rul zand. Dat kan echt niet met pup in de buggy. Vanaf het strand komt juist een groep van een man of acht naar boven dus ik ga maar zitten op een breed deel van het pad. De eerste die zwoegend boven komt wil in het Engels van mij weten waar het pad uit komt. Ik leg het uit en meneer is blij. Zou ik ook zijn na zo’n klim…

Aan het eind van de groep loopt een man met Schapendoes. Een vrouw blijft beneden staan met een soortgenoot. Meneer loopt door en laat de flexlijn vieren en de Does stevent recht op Rebel af. Ik roep gelijk not friendly en de lijn wordt binnen gehaald. Meneer begint in het Engels tegen mij te mopperen dat ik op het pad wacht, zijn vrouw durft er nu niet langs. Ik antwoord in het Engels dat ik naar beneden moet met het hele team maar dat dat niet kan als er 8 man op lopen. (Duh!). Meneer roept naar zijn vrouw in onvervalst Noord Hollands; ze wacht hier! Zij; kan ze dan niet ergens anders gaan zitten? Nou ja zeg… Ik heb meneer in Nederlands aangesproken dat ik toch niet ergens anders heen kan? Wie is hier nou niet lekker? Dit is een smal pad met schrikdraad aan één kant. Als ze boven komt ga ik daarna met beleid naar beneden OF ze gaat wachten tot IK beneden ben. En ik ga beslist niet snel dus het is haar keuze. Meneer antwoord bedeesd: de hond blaft erg, ik wil doorlopen dus ze loopt maar naar boven. Roept vervolgens naar zijn vrouw dat ze naar boven moet komen. Ik praat met meneer over de huidige omlegging van het pad (over het hoogste duin! in plaats van onder langs) en we hebben zowaar een fatsoenlijk gesprek. Mevrouw komt furieus boven aan, maar heeft door de steile klim moeite. De hond is inderdaad reactief maar mijn team interesseert zich er totaal niet voor. Ze kijken, buiten stuiter-Veda, allemaal weg. Dat is zeer net hondengedrag. Meneer haalt uiteindelijk de hond maar op en mevrouw stuift door. Ik haal dan Veda uit de buggy en laat haar voorop lopen, de rest krijgt opdracht achter de buggy te blijven. Met hulp van de pad-begeleidingstouwtjes zet ik langzaam de afdaling in.

Het lukt met enige moeite en we komen op het strand. Hier loopt niemand dus de honden mogen van mij vrij over het strand. Eerst Rebel en Veda en dat gaat wonderwel goed. Ze rent keihard op hem af en hij grauwt vervolgens zo nep als maar kan en Veda weet dit. Groot vermaak voor die twee. Hun eerste spelen samen..

Omdat Amy zo sjokt, maar een rustplek gezocht op het strand en een uurtje in het zand gezeten en gelegen. Voor de meeste mensen is dit te ver lopen vanaf de strandopgang dus het is hier heerlijk rustig.

Rebel en Amy slapen, Veda kijkt naar pleviertjes en Noor krabbelt wat met zand. Daarna verder wandelen en dan gaat Noor me toch nog even achter een meeuw aan de zee in. Toen ineens bedacht dat ik nog een leeg drinkkarton in de tas heb en daar een apporteerspel van gemaakt. Noor vond het prachtig! Loopt dan dus met het speeltje in de bek langs verschillende meeuwen🙈.

Amy gaat na een paar worpen, met iedere gooistop op de grond liggen. Het lukt haar niet meer om dit lopen vol te houden. Plots bedenk ik me dat ik de knaloranje nooddraagtas voor honden bij me heb in de wandelrugzak. Amy er in gezet en mezelf de tas omgehangen. Dit werkt mooi! Amy zit zo stuk dat ze ook helemaal niet tegenspartelt. Na een lang stuk lopen komt een mevrouw op me afgelopen die vraagt heel lief of het wel goed gaat met de hond. Eerlijk geantwoord dat dit waarschijnlijk Amy d’r laatste strandwandeling is. Mevrouw vraagt me of ze niet in de buggy kan. Haar uitgelegd dat de pup veel te wild doet. Mevrouw had dus niet door dat het een pup was.. vraagt nog of het één van die is (wijst hierbij naar Noor). Nee mevrouw, wel hetzelfde merk ;).

Ze aait Veda en houdt het bekje zacht vast en zegt haar dat ze liever moet zijn voor de oude hond. We nemen weer afscheid en na nog een lang stuk zwaar tillen zet ik Amy neer, ruim de tas op en vraag Amy in de buggy te stappen. Voor mijn part bijt ze de neus van de kleine er af: 16 kilo op mijn schouder is zwaar, vandaag te zwaar. Maar wat gebeurt er? Amy neemt plaats naast Veda, Veda likt haar kort aan de bek en gaat dan netjes zitten. Ik rij met twee zittende honden verder. Nou ja!!??

Bij de auto direct de honden water laten drinken en daarna richting boot en vervolgens weer richting huis. Hoop dat het morgen goed gaat met Amy…