Vorige week tijdens ringtraining geconstateerd dat er iets niet klopt aan het gebit van Veda. Hiervoor een afspraak gemaakt met de hondentandarts; onder narcose worden er foto’s gemaakt van de bovenkaak om te zien wat er mis is.
Bij binnenkomst in de praktijk prettig opgevangen door de assistentes en Veda wordt ook leuk door hen begroet. De weegschaal geeft vandaag 19 kilo aan. We mogen wachten en zijn vrij snel aan de beurt. Met de tandarts mee de spreekkamer in en dan kijkt ze in de bek van Veda: bovenin mist inderdaad een snijtand. Ze telt ook gelijk even wat er in de onderkaak doorgekomen is en mist daar ook een tand. Nu kunnen de tanden verborgen zijn en misschien nog blootgelegd. We gaan in ieder geval op voor foto’s van de onderkaak en de bovenkaak. Er moet een infuuscanule aangelegd worden en de tandarts pakt de voorpoot van Veda vast en ik hou Veda vast samen met de assistente. Veda kronkelt na het pootje scheren van enthousiasme en de poot verdwijnt steeds uit de handen van de tandarts. Als die tegen me zegt; ik ga geen gevecht aan, als ze die poot nu niet stilhoudt zetten we haar even in het donker, grijp ik in. Ik zeg klaar nu!, pak haar iets strakker vast en tadaa Veda werkt gewoon netjes mee.
De narcose werkt snel en Veda valt in mijn armen in een soort van dommeltoestand. Reageert nog op de werkgeluiden van de assistente en als de tandarts een ssst gebaar naar de assistente maakt, kriebel ik Veda over de zij en zakt ze weg. (Zo valt ze op schoot ook in slaap.) Ik mag gaan koffie drinken, de tandarts gaat de foto’s maken.
Ze komt me best snel weer ophalen en heeft de foto’s op beeld; snijtand bovenin is gewoon niet aangelegd en de missende tand in de onderkaak is niet doorgekomen. Ze geeft de opties aan voor de onderkaak: niets doen, bloot proberen te leggen of verwijderen. Op haar advies kies ik voor verwijderen. Bij niets doen moet Veda namelijk jaarlijks foto’s en blootleggen kan mislukken en dit tandje kan grote problemen geven voor het 5e levensjaar. Gebitsproblemen zit niet in onze verzekering dus financieel ook een goed plan. Hondje is immers al onder narcose.
Na enige tijd komt de tandarts me halen omdat ze Veda wakker gaan maken. Ze ligt op de grond in warme dekentjes en de uitstekende staart slaat op de grond in een kwispel als ze me hoort. Ik ga bij haar zitten en de tandarts doet haar verhaal. Tandje zat zeer schuin in de kaak en is met moeite verwijderd. Over 5 jaar zou zo’n verwijdering grote problemen gegeven hebben: juist gehandeld. Medicijnen mee, tandje mee en Veda op de arm. Tandarts ziet het aan en zegt dat ze de rekening wel naar me opstuurt. Dankbaar voor, want pinnen zou wel lastig gaan zo. Naar de auto en met 1 hand hond op schouder houden en met de andere hand de auto openen. Het gaat soepeltjes. Veda in de kofferruimte geplaatst en snel naar huis.
Tandarts benoemde dat ik uit moest kijken met mijn andere honden want ze herkennen Veda misschien niet. Zeer verrast door deze opmerking; ik weet dit maar nog nooit eerder heeft een dierenarts rekening gehouden met mijn thuisfront. Attent dit.
Thuis Veda gelijk in de bench gelegd met wat plakjes worst. Vanwege het nuchter blijven voor de ingreep moet ze nu eten. Jonge honden kunnen namelijk moeite hebben met het op peil houden van het glucosegehalte. Worst gaat er prima in en patiëntje slaapt daarna lekker in de warme fleecedekens. Op die dekens hebben de anderen al geslapen dus zo ruikt ze eerder weer vertrouwd. Hoop ik.
In de avond haal ik de eerste stok al weer uit de bek… Je merkt weinig van de ingreep, ze slaapt alleen wel veel.
Grote droom om ooit een nestje te hebben met Veda is over 💔
Bende van ellende 
Plaats een reactie