Training met Veda

Veda meegenomen naar de Nienoord. Jachtvest aan, lange lijn aan hondje en gaan. Dummywerk mag nog niet vanwege de kaakoperatie maar we komen vast wel wat interessants tegen.

Op het pad richting bos treffen we een hulphond (zwart gespikkelde spaniël) aan de lange lijn en ik fluit Veda direct terug. Ze stuitert blij naar me toe en krijgt lekkere worst terwijl ik op de lijn sta. Mevrouw begint een praatje en wil weten hoe jong Veda is. Haar hond, genaamd Dropje, is 1,5 jaar oud en ook nog zo enthousiast. Ze vraagt of ze even mogen kennismaken. Mag van mij en beiden staan blij neus aan neus. Dan maken ze een mooie speelboog en ik leid Veda daarop weg. Spelen aan de lijn is voor mij een no go en eigenlijk doe ik al liever niet aan aangelijnde ontmoetingen. Mevrouw benoemt dan dat ze het zeer waardeert dat ik Veda bij me hield bij het aankomen lopen en we beginnen een gesprek over mensen die het concept hulphond met dekje, waarop met grote letters niet aanraken staat, niet snappen. Zij draagt zelfs een vest met de tekst hulphond maar mensen willen dat blijkbaar niet zien. Ik neem afscheid omdat ik nog wil trainen met Veda. Mevrouw snapt dat Veda nog maar kort mag lopen in verhouding en da’s prettig.

Op het uitlaatveld laat ik Veda van de lijn en laat haar doen wat ze maar wil. Als blije gup stuift ze over het veld terwijl ze me toch steeds heel goed in de gaten houdt. Ze komt ook iedere keer bij me als ik haar fluit. Ik speel ook nog een paar keer heen en weer tot ze met haar tong op de tenen gaat lopen. Shit, waterfles ligt nog in de auto bedenk ik me dan, maar ik hoop dat ze uit de sloot wil drinken. Nieuw concept voor haar dus tja.

Veda kijkt eerst es uitgebreid rond bij de sloot en gaat dan liggend water drinken. Dat doen we thuis ook tenslotte. Maar de kant wordt nat en nat wordt glad. Minimonster glijdt dus zeer ondamesachtig het water in. Ik reageer helemaal niet en blijf gewoon op mijn plaats. Hopend daarmee het signaal normaalste zaak van de wereld af te geven. Niet dat deze hond dat nodig heeft maar toch.

Ze klautert het water uit, kijkt rond, schud mij kletsnat en stapt zo de sloot weer in. Dit doet ze een aantal keren rustig tot de kolder in de kop slaat en het wilder gaat. Even een paar leuke filmpjes kunnen schieten van dit gefeest. Leuk voor later :).

Met stinkende modderhond weer naar huis. Blij dat de bench nog uit de auto is (vanwege de operatie) en ze zelf in kan stappen.