Met Noor vandaag op pad voor oogonderzoek en HD-foto’s. De kliniek staat vlakbij één van onze jachttrainingslokaties en Noor heeft daardoor waarschijnlijk bepaalde verwachtingen. Wij gaan dus in stuitermodus de kliniek in. We checken in en Noor mag op de weegschaal in verband met de narcose straks. Schrik: bijna 28 kilo. Als Noor maar contact blijft zoeken met de assistentes komt één van hen toch even Noor begroeten. Noor is blij met het geknuffel en wij mogen daarna in de wachtkamer plaatsnemen. Daar zit een andere hond en Noor vind haar geweldig. Beiden hebben een soort piepconversatie tot ik het maar verbied. De andere hond heeft de ogen al gedruppeld gekregen en de eigenaresse weet niet hoe het zicht is. Ze is bang dat haar hond aannames maakt die niet juist zijn, contact is dus een no go. Als we eindelijk naar binnen mogen is Noor dolblij. Nog meer leuke mensen! Ze worden enthousiast begroet en Noor mag vervolgens op de tafel. Daar draait ze rond; van dierenarts naar assistent en weer terug. De dierenarts legt uit wat ze gaat doen en vraagt of de hond wel stil kan staan..ik moet Noor namelijk vasthouden onder de bek en verder niet, anders trek ik misschien per ongeluk aan de huis rond het oog. De dierenarts zegt dat ze niet vaak zulke blije honden in de spreekkamer heeft maar geeft ook aan dat Noor zo niet geholpen kan worden. Ze wil het wel proberen maar dan moet Noor echt kalmeren. Ik hou een kronkelende Noor vast, dierenarts zet haar headset op en pakt het lensje voor in het oog van Noor en zet de kamer in het donker. De dierenarts mompelt rustig tegen Noor en dan vind ik mijn verstand ook weer terug. Ik pak de kaak beet en zeg moet even Noor en dan staat ze doodstil en werkt 100% mee. Ik vertel Noor ondertussen hoe goed ze het doet en bij iedere bijna beweging zeg ik alleen maar moet even. Als beide ogen klaar zijn en het licht weer aangaat, gaat na de verdiende knuffels de stuitermodus er weer op. Ik krijg de complimenten van de dierenarts en de assistent, die de oplossing fantastisch vinden.
Voor het volgende onderzoek moeten er pupilverwijders in de ogen en de dierenarts zegt moet even Noor en spuit het spul zo probleemloos in beide ogen. Ze geeft dan aan dat ik wel even 15 minuten naar buiten kan om Noor even bij te laten komen. Meestal helpt dat bij de drukke types is haar ervaring. Dus wij naar buiten en eenmaal buiten gaat Noor los: springen als een idioot en schudden met het meegenomen knuffelkonijn. Ik laat haar 5 minuten springen voor al het publiek in de wachtkamer (ben de schaamte voorbij met deze hond) en wandel daarna zo weg langs de straatkant. Wandeling van 15 minuten en dan weer de wachtkamer in waar ze nu maar gewoon gaat liggen slapen. Tja…
Tweede oogonderzoek gaat probleemloos nu we de handleiding hebben. Daarna weer de wachtkamer in voor de HD-foto’s. Nu kunnen we niet naar buiten omdat we ieder moment opgeroepen kunnen worden. Noor gaat uit haar plaat als er een buggy met kind binnen komt en gelukkig herinner ik me tijdig dat ze verminderd zicht heeft. Afleiden helpt. En na vijf minuten komt een assistent ons inderdaad halen. De dierenarts roept enthousiast als ze ons ziet; een ruwhaar!! Dat stond er niet bij genoteerd. En een mooie ook! Ze knuffelt Noor en dan kletsen we wat terwijl we op de grond zitten om de narcose toe te dienen. Dit doen ze uitermate handig samen met de assistent en als Noor weer vrij mag, stort ze in op mijn schoot: out! Ik mag dan in de wachtkamer wachten en heb een gezellig gesprek met een corgi-fokker. Weer goede tips gekregen en me prima vermaakt.
Dan mag ik weer naar Noor die in de uitslaapkamer ligt wakker te worden. Ze mag mee naar huis als ze de wachtkamer rond kan lopen. Nou, daar heeft ze vooralsnog geen zin in. Ze tukt maar door tot de assistent binnen komt omdat hij de computer nodig heeft. Dan doet Noor d’r staart het weer en als hij weg gaat komt er wat meer leven in Noor. We maken een wiebelig rondje spreekkamer en gaan dan naar buiten. Een volle gang in…met links een Sint Bernard en rechts een Sint Bernard. Noor wil er beslist niet langs, ze zou ook over een staart heen moeten stappen. Uiteindelijk besluit mevrouw rechts te verkassen en gaat Noor d’r maar wiebelig langs. Afrekenen bij de balie en naar de auto sukkelen. Mijn zware hond in de kofferbak tillen en snel op huis aan.
Thuis in de mand gelegd met een oude jas van mij en ze sliep zo weer verder. Voelt zich overduidelijk nog niet al te happy. Rest van de dag maar op rust.
Geef een reactie