Zondag

In de middag met alleen Veda naar de Mensinghe. Ik verwacht dat het druk is met wandelaars dus ik zie veel trainingsmogelijkheden.

Op de parkeerplaats heb ik andermans hond al bijna onder de auto. Vader en moeder hebben het druk met hun kinderen en letten totaal niet op de hond. Als ik ingeparkeerd ben, komt het hondje ook nog even kijken bij mijn auto en dus sta ik weer te wachten. Een klep open doen met andere, vreemde, hond naast me is een no go. Ik draai me dus maar om naar het gezin en wacht tot ze me voelen kijken. Timmie wordt na paar minuten geroepen en sjouwt hun kant op en ze negeren hem vervolgens gewoon weer. Hij haakt dus ook gewoon halverwege weer af om tussen andere geparkeerde auto’s te gaan snuffelen. Ik voel medelijden met Timmie.

Dan Veda de auto uit en via een onpopulaire route het bos in. Eerst nog aan de lange lijn maar op het brede bospad lekker los. Ze stuitert lekker rond maar houdt mij in de gaten. In de verte zie ik een stel aankomen met beagle in fluoriserend dekje. Zij maken geen aanstalten tot aanlijnen, hebben outdoor kleding aan dus ik neem de gok Veda los te laten. De beagle duikt de struikjes in en Veda heeft het druk met snuffelen. Wanneer het stel dichtbij ons is, versneld Veda voor een ontmoeting en schrikt zich vervolgens een hoedje als de beagle uit de struiken komt. Ze maakt een noodstop met enorme sliding en we moeten allemaal vreselijk lachen. De beagle loopt op Veda af en ze maakt zich zo plat mogelijk als hij neus aan neus gaat staan. Hij nodigt haar uit tot spelen en zij accepteert. Hij gromt veel in het spel maar net als Veda begrijp ik dat dit bij zijn spel hoort. Het bazinnetje verontschuldigt zich voor het vele gegrom en legt uit dat de beagle is opgevoed met een herder die dit ook deed. Beide honden spelen ondertussen reuze leuk en Veda let goed op dat ze laag blijft. Alle egards voor de zevenjarige reu. Het echtpaar is heel blij dat hij weer es speelt met een grote hond, dat heeft ie sinds het overlijden van de herder, 1,5 jaar geleden, niet meer zo gedaan. “We hebben hierdoor een hele blije dag.”Ze spelen nog even kort en dan wil ik weer verder. Ik geef aan dat we net gestart zijn en dat ze nog een stukje moet. Ik benoem dat ik gewoon wegloop en wel zie of ze mee gaat. Leg uit dat dit voor mij ook nieuw is. Ze wensen me succes en een fijne wandeling en ik loop weg van Veda. Dan fluit ik en doe zo idioot mogelijk als ze besluit te komen. Mij gaat het niet gebeuren dat ze vlakbij mij omdraait en een nieuw beagle-feestje start. Ze komt keurig aansjezen en wordt beloond met een handvol koekjes. Dan staat de volgende hond al weer achter me: een blonde labrador (fieldtrial). Ik heb het tuig nog vast en vraag de eigenaar of ik haar los mag laten. Zijn antwoord; wat netjes, tuurlijk doe maar los. Veda stuitert richting labrador die onmiddellijk een borstelrug op zet. Ook geen punt voor Veda; ze gaat net zo snuffelen aan een graspol als hij doet. Heel goed gelezen van haar. Ik praat even met de eigenaar over het ras en danverder aan de lijn omdat ik niet om de bocht kan kijken. Goede keus: daar loopt een stel met herdershond en die ken ik. Geen controle, honden moeten het onderling maar uitzoeken en daarom sla ik direct af en loop over de hei. Het smalle paadje is leuk voor Veda. Neus aan de grond en zo ver mogelijk van me af. We lijken wel een speurcombinatie zo.

Dan weer richting parkeerplaats en bij het passeren van andere mensen, rustig wachten met mijn voet op de lijn. Op veilig stuk weer los en dan ga ik af en toe even verstopt staan achter een boom of struik. Het gebeurde twee keer dat ze gewoon bleef staan. Baas kwijt? Gewoon wachten tot ze weer opduikt joh. Is nooit ver weg. Deze hond….

Dan weer op huis aan waar er benchrust op het programma staat. Mooi tijd om Noor te trainen in de Nienoord.

Dus weer in de auto en naar de volgende training. Op de parkeerplaats is het druk en dat is het in het park ook best wel. Noor loopt keurig mee naar het losloopveld en als ze los mag, schiet ze even over het veld heen en weer. Vroeger zou ik een hartverzakking krijgen als ze dit deed, nu weet ik dat het normaal gedrag is en dat ze zo weer bij me incheckt. Ondertussen probeer ik de vachtdummy ongezien weg te leggen maar ze is er als de kippen bij om hem te pakken. Geeft weer aan hoe ze ondertussen wel degelijk oplet. Ik doe verschillende dummyoefeningen en gooi nog een dummy over water. De eerste dummy legt ze even neer als ze het water uitkomt dus die vloog gelijk de plomp weer in met een jammer. Daarna keurig de dummy aangeven zonder schudden. Na deze trainingen het veld weer af aan de lange lijn en steeds op zit bij tegenliggers. Ze luisterde supergoed en ik heb haar op een extra rondje bos getrakteerd. Zo’n langzaam rondje waarbij ze tijd heeft om “de hele krant” te lezen in plaats van alleen “de koppen”. Hierbij vond ze een man die midden in het bos stond en die ging er toch maar uit en ging voor ons lopen. Ik vermoed dat ie paddestoelen aan het fotograferen was of zo. Zal wel schrikken zijn als er ineens een argwanend uitziende hond aan losse lange lijn voor je staat…. Bij de auto Noor goed afdrogen en dan thuis op rust.